Adalet herkesin gördüğü yanlışı görmezden gelmemeyi seçmektir.
Güçlü olana değil, haklı olana hak vermektir.
Bugün her yerde, her alanda benzer bir tabloyla karşılaşıyoruz:
Suçluya suçsuz, suçsuza suçlu, liyakatsize başarılı denildiği,
kuralların çiğnendiği, hak arayanın susturulduğu,
gerçeği söyleyenlerin, emekçinin yanında duranların,
haksızlığa itiraz edenlerin sessizliğe zorlandığı,
adaleti işine geldiğinde savunup,
gelmediğinde “başlarım adaletine” diyenlerin çoğaldığı bir düzen…
Oysa adalet, çıkarla değil, ilkeyle ölçülür.
Adalet sadece mahkeme duvarlarında değil,
doğduğumuz andan itibaren hepimizin hakkıdır:
yaşamda, fırsatta, eğitimde, ücrette, performansta, haklarda.
Adalet, herkes susarken bir kişinin bile cesaret göstermesiyle başlar.
Sessizlik bulaşıcıdır ancak cesaret de öyle.
Adalet varsa, umut vardır.
